Cosmos

CD – Creative Sources Recordings – CS 731, Lisbon 2022

1. I - 13'22''

2. II - 06'30''

3. III - 18'04''

4. IV - 15'40''

Ernesto Rodrigues - Viola

Guilherme Rodrigues - Cello

João Madeira - Double Bass

Recorded January 2022, Lisbon

Collage by Nina Frazer

Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/cosmos

Reviews

Rodrigues family is very productive, so closing this book is very hard for me... Here is their recording at Cosmos, Lisbon in January 2022 with a trio with my beloved João Madeira on double bass. The music is similar to the one of the "Echoes in a Further Range", see above. It is also a suite in four movements, but the main difference is that this a pure string trio. In a sense this is "Rodriguesism" at its essence and roots: the world at the end is nothing else, but is a string ensemble. Marvellous! Maciej Lewenstein

Il trio di musicisti portoghesi all’opera in questa incisione celebra la musica per strumenti ad arco, si tratta di una lunga improvvisazione divisa in quattro parti in cui si rincorrono i fantasmi di quella che è la musica d’avanguardia di provenienza americana, lo String Trio of New York o il violinista Leroy Jenkins ed il suo Revolutionary Ensemble, e la musica europea più moderna per trio o quartetto d’archi. I tre sono João Madeira al contrabbasso, Ernesto Rodrigues alla viola e Guilherme Rodrigues al violoncello. Procedono compatti come gruppo esplorando le possibilitá dei loro strumenti, sia con l’archetto che in pizzicato, offrendo momenti molto intensi, in cui gli archi costruiscono momenti di tensione che lentamente si sciolgono, un procedere empatico fra i tre mentre i suoni si accavallano come ondate che arrivano all’ascoltatore coinvolgendolo in quello che sembra un rito. I quattro movimenti scorrono veloci, fra assoli e collettivi, fra momenti più rarefatti e altri più magmatici, in un continuo caleidoscopio di idee. Vittorio (MusicZoom)

Gravado ao vivo no Cosmos Campolide, este disco junta o violinista Ernesto Rodrigues com o seu filho Guilherme Rodrigues no violoncelo e João Madeira no contrabaixo, numa exploração da improvisação livre. A discografia do improvisador Ernesto Rodrigues é quase impossível de acompanhar. Ao longo dos últimos vinte anos, através da sua label Creative Sources, Rodrigues tem editado centenas de gravações (está a aproximar-se das 800!), e neste seu catálogo incluem-se alguns grupos regulares - particularmente o Lisbon String Trio (com Miguel Mira e Alvaro Rosso), o String Theory e o ensemble IKB - , mas sobretudo formações ad-hoc, muitas vezes com esses encontros musicais a acontecerem pela primeira vez.  A produção discográfica de Ernesto Rodrigues continua neste ano de 2022 a ser alimentada por múltiplas colaborações, sobretudo parcerias com músicos nacionais como Bruno Parrinha, Luís Gonçalves e Maria da Rocha, entre outros - como porta de entrada para este enorme universo, vale a pena espreitar a sua página Bandcamp. A música de Ernesto sempre revelou um gosto pelo detalhe, pelo pormenor, e a sua aproximação a abordagens musicais minimalistas (near silence, lowercase, reducionismo) levou-o a ser considerado um dos expoentes mundiais dessa exploração. Contudo, a sua música, embora também inclua esses elementos, não se fica por aí.  Da produção mais recente destaca-se “Affinity Suite”, registo de um concerto na SMUP, na Parede, onde Ernesto Rodrigues sai da sua zona de conforto, estando acompanhado por um grupo de músicos mais ligados à improvisação livre/free jazz: José Lencastre (saxofone), Miguel Mira (violoncelo), Hernâni Faustino (contrabaixo) e João Lencastre (bateria). Também registado ao vivo, “Cosmos” foi gravado em trio, com o seu filho (e parceiro habitual) Guilherme Rodrigues no violoncelo e João Madeira no contrabaixo. Este disco documenta uma atuação do trio no Cosmos Campolide, um espaço cultural recente que partilha instalações com o Campolide Atlético Clube, em Lisboa. “Cosmos” funciona como uma suite que se divide em quatro partes. Ernesto (violino), Guilherme (violoncelo) e Madeira (contrabaixo) formam um clássico trio de cordas e desenvolvem uma música improvisada que se aproxima da música de câmara. O trio vai trabalhando uma improvisação que assenta na comunicação e diálogo, com os três músicos a lançarem ideias, responderem, interligarem-se, fazendo a música evoluir. Sendo o disco marcado sobretudo pelo som do arco, os três músicos servem-se também de técnicas extensivas, criando outros sons, menos convencionais, que levam a música a seguir por outras direções.  O trio atravessa diferentes ambientes, de momentos de maior contenção até explosões de alta intensidade; e o ouvinte fica envolvido ao acompanhar no processo, vai ficando sempre curioso. Particularmente interessante é a parte III, nas suas variadas oscilações. Sendo impossível acompanhar toda a produção de Rodrigues, vale sempre a pena dar atenção a alguns dos seus trabalhos. Neste “Cosmos” o violinista joga em casa, num terreno musical que lhe é familiar - embora, como acontece na improvisação, exista sempre espaço para a surpresa. Nuno Catarino (Jazz.pt)

[...] Working through the four-part Cosmos suite, the Rodrigues duo and Madeira turn away from the melodic mores of their instruments to scratch, stretch and strop timbers even as the piece evolves in broken octave triple counterpoint. Halving and doubling the tempo at various junctures, the two higher-pitched instruments use spiccato jumps and jolts to advance the exposition while the bassist’s thumps and pulls steady the advancement. As the tri-layer narrative is established, all three torque the presentation with additional buzzes and strains. Energy expressed in whistling string squeaks and guiro-like ratcheting creates the discordant but open presto strokes that conclude the combinations “Cosmos III” provides the greatest improvisational scope. At 18-minute plus, the simple moderato tempo moves up to staccato sawing so that the 12 strings respond with such vigor that the bows appear to bounce off the strings into the air. Wood vibrating hard plucks from the cello and bass become so percussive that they reorient the track towards full dissonance, only to be drawn back when near-cooing lyricism from the viola transforms contrast into connection. Ken Waxman (JazzWord)

Trio alto (Ernesto Rodrigues), violoncelle (Guilherme Rodrigues) et contrebasse (João Madeira). Il n’y a rien à faire, je suis friand des groupes d’improvisation réunissant exclusivement des instruments à cordes de la famille des violons. Que ce soient les associations au tour des Rodrigues père et fils, surtout avec leur ami Madeira qui les connait si bien, que le String Trio d’Harald Kimmig Alfred Zimmerlin et Daniel Studer ou le Stellari Quartet qui réunit Phil Wachsmann, Charlotte Hug, Marcio Mattos et John Edwards, je suis toujours aux anges tant la qualité de son, l’intime proximité de chacun des cordistes, la conviction qu’il s’agit de la meilleure combinaison instrumentale pour violon, alto, violoncelle et contrebasse. En outre, l’alto, instrument, très exigeant, a cette particularité d’être plus riche au niveau textures et densité des timbres que le violon. Voilà ! On n’a de cesse de d’écouter et réécouter leurs spirales et volutes infinies, pizz puissants et sauvages, harmoniques filtrées, accents nasillards, contrepoints spontanés, et leurs assemblages mouvant d’idées et d’esquisses concertées et déconcertantes, cadences brisées, fuites en avant, tutti vibratiles, échos fébriles, col legno subtils, ralentandos touffus, cafouillages hystériques, col legno subtils, sonorités s’amplifiant par la magie des pressions plus intenses de l’archet, …. Cascades et touffus sous-bois, landes désolées et ample rivière qui s’écoule presqu’en silence. Les figures et leurs évolutions traversent bien des paysages sonores et de multiples colorations. L’auditeur en retire un sentiment d’infini, une plénitude sans nom, celui d’une écoute intense et d’un trilogue forcené où le moindre son compte même s’il est avalé par le temps. L’énergie du free primal conjoint à une science musicale raffinée. Sans doute une de leurs meilleures réalisations parmi beaucoup d’autres.

P.S. : On a entendu les Rodrigues avec Matthias Bauer et Dietrich Petzold (dis-con-sent) ou Klaus Kürvers et Julia Brussel (Fantasy Eight) ou dans l'Iridium String Quartet, pièces de choix du tout-violon-alto-cello-basse sur le label Creative Sources vers lesquels vous feriez bien de vous ruer, ça vous changera des saxophonistes testostéronés et des guitaristes destroy. Jean-Michel Van Schouwburg (Orynx)

 

Falling into wide spaces

CD – Creative Sources Recordings – CS728, Lisbon 2021

1. I - 38'33''

2. II - 40'30''

Eva-Maria Houben - Piano (I), Organ (II)

Ernesto Rodrigues - Zither

Guilherme Rodrigues - Cello

Carlos Santos - Field Recordings

Recorded 2021

Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/falling-into-wide-spaces

Reviews

Ostatnie nagranie w dzisiejszym zestawieniu jest dość nietypowe, ale … jak najbardziej pandemiczne! Czterech muzyków przygotowało separatywne ścieżki dźwiękowe w różnym czasie i przestrzeni, a czwarty z nich z plejady elektroakustycznych różnorodności uplótł dwie rozbudowane narracje. Zwał, jak zwał, przed nami jednak kwartet: Eva Maria Houben (fortepian i organy, Berlin, grudzień 2020), Guilherme Rodrigues (wiolonczela, Berlin, marzec 2021), Ernesto Rodrigues (zither, Lizbona, kwiecień 2021), Carlos Santos (field recordings, Gerez, wrzesień 2018, geophone oraz piezo recordings, Ayamonte, sierpień 2019 oraz Lizbona, 2020, wreszcie mix i mastering). Całość nagrania, to 79 minut i kilka sekund.

Przed nami elektroakustyczna symfonia minimalizmu, kreatywnego zaniechania i żmudnego budowania wielowątkowej narracji, której na ogół bliżej jest do gęstej ciszy niż jakichkolwiek pokładów hałasu. Na starcie mamy wrażenie, że słyszymy świst powietrza. Pojedynczy klawisz fortepianu, echo, incydentalne szarpanie na struny i głucha, nieokreślona, mroczna przestrzeń, w której rodzą się ochłapy fonii. Opowieść z czasem formuje się w drony, ale długość ich życia nie jest przesadnie długa. Oto narracja w trybie stand by, która cedzi dźwięki przez silnie zaciśnięte wargi. O istnieniu żywego świata wokół świadczą jedynie dźwięki otoczenia, odgłosy ptaków i zwierząt domowych. Zdaje się, że upływający leniwie czas jest tu także elementem budowania dramaturgii. W trakcie tej prawie 40-minutowej części pojawiają się nieco dłuższe frazy strunowe, które brzmią nad wyraz boleśnie. W tle, na dalekim backgroundzie coś grzmi, ale ma definitywnie nierealny wymiar.

Druga opowieść toczy się w aurze jeszcze mroczniejszej. Zapominamy o odgłosach żywej materii, raczej znajdujemy się w bezdennej przestrzeni martwego kosmosu. Wokół ściele się post-industrialny ambient, ktoś ściska żywe struny, dołem tli się organowy dron i bardziej delikatne dźwięki strunowe. Te ostatnie, to zapewne brzmienie zithera, a może to efekt działań w trybie inside piano. Sama narracja nasycona jest bardziej płynnymi, nieco dłuższymi frazami, mniej w niej ciszy i zaniechania. Syntetyczne fonie grzmią od czasu do czasu, a te akustyczne zdają się pozostawać w głębokiej defensywie. Wielowątkowy, elektroakustyczny dron zdobią pojedyncze, preparowane dźwięki strunowe. Kolejne 40 minut upływa bardzo wolno, a samo zakończenie serwuje nam kilka dodatkowych dźwięków akustycznych, przypominających, iż powoli wracamy do realnego świata. Andrzej Nowak (Trybuna Muzyki Spontanicznej)

At first glance, this album has unusual elements for Wandelweiser, but fits right into the movement. It’s synthetic in that the musicians recorded their parts by themselves, in different locations and at different times (Houben at the keyboard in Berlin, Ernesto Rodrigues’s zither in Lisbon), but everything is emulsified by Carlos Santos’s field recordings in Portugal, with their sounds of insects, rustling metal, wind, and more. They are vast sonic spaces that the instruments define, tiny piece by tiny piece. George Grella (Bandcamp)

Four improvisations recorded iteratively during the pandemic and assembled into this exquisitely subtle two-part composition with Eva Maria Houben's piano & organ recorded in Berlin in 2020, Guilherme Rodrigues's cello recorded in Berlin and Ernesto Rodrigues's zither recorded in Lisbon in 2021, merged with nocturnal recordings from Carlos Santos captured in Spain & Portugal. (Squidco)

Birds and Humans

CD – Creative Sources Recordings – CS726, Lisbon 2021

1. I - 07'52''

2. II - 06'26''

3. III - 11'37''

4. IV - 15'50''

5. V - 07'30''

6. VI - 11'06''

7. VII - 05'16''

Simon Rose - Baritone Saxophone

Ernesto Rodrigues - Viola

Guilherme Rodrigues - Cello

Meinrad Kneer - Double Bass

Recorded May 2021, Berlin

Fotolazy by Elisa Scarpa

Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/birds-and-humans

Reviews

Kolejna porcja swobodnej kameralistyki, to spotkanie kwartetowe z maja ubiegłego roku, z Berlina. Oto muzycy: Simon Rose – saksofon barytonowy, Ernesto Rodrigues – altówka, Guilherme Rodrigues – wiolonczela oraz Meinrad Kneer – kontrabas. Improwizacja sformowana tu została w siedem odcinków, które trwają ponad 65 minut.  

Angielsko-portugalsko-niemiecka opowieść budowana jest na pewnym dramaturgicznym dysonansie. Z jednej strony dwa kameralnie usposobione strunowce – wiolonczela i altówka, a drugiej ociekający post-jazzem saksofon i kontrabas, który zdaje się stać w małym rozkroku. Ten ostatni dość szybko łapie wspólny front z barytonem, ale też często sięga po smyczek i staje się wtedy dalece kameralnym orężem. Muzycy czynią wiele kroków w kierunku czupurnej, przesyconej preparowanymi dźwiękami narracji, z drugiej zaś strony duża część ich aktywności znajduje ujście w czystym, niemal neoklasycznym frazowaniu. Początkowa faza nagrania stawia dużo znaków zapytania, ale nade wszystko epatuje bardzo efektownym brzmieniem. Dostarcza sporo kameralnych emocji, kołysze się na wietrze i nasączona jest masą bystrych interakcji, serii zwinnych pytań i jeszcze bardziej przebiegłych odpowiedzi. W drugiej części na strunowych gryfach rodzi się niecierpliwa dynamika, z kolei saksofon buduje spokojne i wyważone drony, ale potrzebuje jednego głębszego oddechu, by wynieść improwizacje na poziom niemal freejazzowy. Następna improwizacja koncertuje się na drobnych, urywanych frazach, też syci się nerwową dynamiką, a pełną kompatybilność osiąga w końcowej fazie, która emanuje czystymi frazami.

Czwarta i piąta opowieść, to zdaje się crème de la crème całego albumu! Najpierw plejady dętych oddechów i prychów oraz strunowych szarpnięć. Opowieść płynie drobnym wzniesieniem, po osiągnięciu którego rozpoczyna się rzewna serenada altówki. Narracja staje się jakby delikatniejsza, bardziej wystudzona, chwilami urokliwie fermentuje post-barokowym smyczkiem kontrabasu i ponownie znajduje ukojenie w czystych frazach. W piątej części muzycy proponują nam trochę mechaniki tarcia i fizyki szarpania. Z jednej strony baryton w roli mąciciela, z drugiej małe strunowce, które udanie poszukują melodyki. We wnętrzu narracji tli się intrygujące, nerwowo tempo, które kreuje dodatkową jakość. Szósta improwizacja zaczyna się rewelacyjnie, budowana dzięki prepared short-cuts, potem przechodzi w dość mdławe rozwinięcie, by w fazie finałowej schować się za dark ambientową kotarą i snuć jeden z piękniejszych momentów nagrania. Finałowa improwizacja zdaje się być bystrą dogrywką swej poprzedniczki. Dużo mrocznych dronów, wystudzonych reakcji, ale też żywy śpiew ptaków, które być może posadowiły się w trakcie nagrania na framugach okien, stając się jednym ze składowych tytułu płyty. Andrzej Nowak (Trybuna Muzyki Spontanicznej)

Currently living in Berlin, heißt es bei Guilherme Rodrigues. Dort scheint ihn gelegentlich sein Vater Ernesto zu besuchen mitsamt seiner Bratsche. So sind „Fantasy Eight“ (mit Julia Brüssel & Klaus Kürvers, 16.5.2021) und „Anamorphose“ (mit Stephan Bleier, 18.5.2021) entstanden. Und bereits am 13.5. dieses Quartett mit Kneer, dem Evil-Rabbit-Macher, am Kontrabass und Rose am Baritonsaxofon. Dem Autor von „The lived experience of improvisation“, einst Partner von Steve Noble und mit noch Simon Fell als Badland, wurde seit 2009 Berlin zum ständigen Spielplatz, mit den Drummern Jorgos Dimitriados, Christian Marien, Willi Kellers und Dag Magnus Narvesen, mit Jan Roder, Klaus Kürvers, Emilio Gordoa, Nicola Hein, mit Adam Pultz Melbye & Paul Stapleton Bonsai Sound Sculpture als ENS EKT etc. etc. Trotz der einen oder andern Begegnung von Rose und Kneer hat hier offenbar die Gunst der Gelegenheit die Saiten aufgezogen. Das knarrende, furzende Horn und die Fülle rau fieselnder, kratzender, federnder Bogenstriche und knarzender, pickender Laute machen keinen Unterschied zwischen kakophonem Pollocking und schönheitstrunkener Virtuosität. Temperamentvoll versuchen sie, die schillerndsten Möglichkeiten von Cello und Viola auszureizen und nutzen so selbstverständlich wie genüsslich die sonoren Register von Bass und Bariton ebenso wie pfeifend glitchende, knörig bohrende. Klappriges Col legno, spritzige Spiccato, wetzendes Tempo, krabbeliges Pizzicato, leuchtende Aufschwünge, fiebernde Kürzel, allseits druckvolle Klangballungen, löchrige Aleatorik, tonloses Fauchen, bruitistisches Steno mit Bögen und Lippen, weiß der Geier was noch. Untotalitäre Totalität, es gibt sie, auch als zartes Flimmern, sanftes Tupfen, leises Gurren, schlabbernd, zuckend, huschend, scharrend, metamusikalisch und naturnah, in geheimniskrämerischem Pianissimo. Das innehält, um Vögel zwitschern zu hören. Rigobert Dittmann (Bad Alchemy)

Seven pieces were played by four men, one baritone saxophone and three string instruments, viola, cello and double bass.

    All pieces evoke atmospheres and arguments between the musicians. Motifs are taken over, extended, and transformed in the course of a minute and commented on in the double bass by a very low note. Longer pieces demand concentrated listening. This is music I really like, and my wife absolutely abhors. Fleeting allusions to chords, hints of melodies, flageolets (not the beans but the lightly brushing off the bow to produce high overtones), pizzicato, multiphonics in the bari. Man, I love this stuff. Especially when it's played with the utmost concentration and vigour, as is the case here. Not intended to be background music. The music drags you, and the musicians lure you into their dark lair where funny stuff happens. The right kind of funny. The birds in the title make their appearance in the last track. Not to listen on a second rate system, a lot could be missed that way. If you like this, you might also like other releases by the label: Creative Sources based in Portugal. Ernesto Rodrigues is the founder of the label. Mark Daelmans-Sikkel (Vital Weekly)

If you need a dose of total improvisation, this is the one for you. Four great musicians gather in a studio and start playing. No compositions, not titles, just seven pieces varying in length from five to fifteen minutes. The quartet consists of Portugese father and son Rodrigues, Meinrad Kneer and Simon Rose, both Berlin based. Recordings were made in one session in Berlin and that makes the music really 'present' and 'live'. One can feel the intensity of the moment. The combination of viola, cello and double bass with a bariton saxophone delivers a special sound with deep tones and gives way to improvisations with wonderful twists and intense moments. Everyone of this quartet manages to let his instrument speak and sound authentic. This cd shows what topmusicians are capable of in an context of total freedom. The fexibility by which they combine their instruments is astonishing, their instrumental conversations and united direction is really great. This music needs focused and empathic listening. Not the kind of music to have a relaxed afternoon tea with, but if you are in the right mood and have the space and time to put the volume up and sit back, you're in for a fascinating 66 minutes. And well, you could even have tea with it. Geert Ryssen (Full Circle Music Blog)

Merveilleuse idée d’associer le saxophone baryton de Simon Rose avec le trio de cordes d’Ernesto Rodrigues Guilherme Rodrigues et Meinrad Kneer (violon alto, violoncelle et contrebasse) ! Les Rodrigues père et fils n’ont de cesse d’enregistrer de nombreux projets avec des instruments à cordes frottées de la famille du violon avec un grand nombre de musiciens peu connus, mais superlatifs, que leurs productions sur Creative Sources contribuent à mettre en valeur. Très souvent, il s’agit de belles réussites musicales pleines de sensibilité, d’empathie sonore et d’inventions instantanées. Avec Meinrad Kneer, ils ont trouvé un excellent collaborateur, d’ailleurs, il faut mentionner absolumentSequoia, ce fascinant quartet de contrebasses improvisés dont Meinrad fait partie et leur CD Rotations (Evil Rabbit ERR 21). Le son granuleux du sax baryton de Simon Rose s’intègre magnifiquement au sein des sonorités subtiles issues des pratiques contemporaines alternatives des cordes : harmoniques, friselis surréels, clusters, boucles virevoltantes, col legno aléatoires, graves majestueux, pianissimi murmurants. Il a de qui tenir : il faut écouter Bows and Arrows, un trio de saxophones avec Philippe Lemoine et Michel Doneda, pour saisir son degré d’implication dans un collectif. Simon Rose exploite la dynamique du souffle libéré dans des boucles vocalisées dont les accents se chevauchent et celles-ci trouvent un écho dans le mouvement giratoire ou saccadé de l’alto et du violoncelle. Sept remarquables improvisations où l’écoute mutuelle et la complémentarité s’expriment intensément. Le quartet évolue au départ d’un équilibre tempéré dans les interventions et les réactions dès les deux premiers morceaux (numérotés de I à VII et sans titres) vers des zones de turbulence, de tiraillements, où les excès expressifs surgissent subrepticement pour s’évanouir dans un no man’s land de glissandi et de résonances fantômes boisées et des tournoiements d’archets – ostinatos générant une polyphonie statique et débouchant sur une convergence harmonique libératoire de couleurs mystérieuses. La succession de ces tableaux sonores improvisés révèle le dessein formel d’une œuvre cohérente qui s’incarne sous nos yeux avec la plus belle évidence et de manière définitive. Chaque seconde de leur musique fait partie intégrante d’une forme sans qu’il faille en « éditer » le moindre des moments de son exécution. Un travail orchestral collectif fascinant qui transite de la bourrasque jusqu’au bord du silence. Jean-Michel van Schouwburg (Orynx)

Portugalští smyčcaři – houslista (tady ovšem violista) Ernesto Rodrigues a violoncellista Guilherme Rodrigues – spolu hráli v různých kombinacích s mnoha dalšími hudebníky a oba jsou bytostně spjati s vydavatelstvím Creative Sources Recordings, které je skutečně hodno svého názvu. Tentokrát přizvali ke spolupráci původem anglického (ale stejně jako Guilherme v Berlíně usazeného) saxofonistu Simona Rose a německého kontrabasistu Meinrada Kneera, kterého jsme u nás měli možnost před časem vidět na Free Jazz Festivalu po boku Franka Paula Schuberta a Klause Kugela. 

Album Birds and Humans sestává ze sedmi pouze čísly označených často rozsáhlých a strukturálně členitých instantních kompozic, které sice nesou znaky svobodné improvizace, ale spíše než z freejazzu vycházejí z espritu současné vážné hudby a do určité míry tu slyšíme i ozvuky klasiky. Ostatně zejména Guilherme v sobě nezapře původně vskutku klasické vzdělání a zběhlost v hudební teorii. Začátek je sice poměrně rozkotaný a některé pasáže se vrzavě či divoce rozjíždějí, jindy však mají až meditativně vyklidněný či chvějivě lyrický charakter. To začasté přechází zcela organicky z jedné polohy do druhé. Všechno se nese právě v klouzavém duchu smyčců a saxofon do toho skvěle ústrojně zapadá a nikdy netrčí na odiv. Je to nádherné souznění plné neotřelých nápadů, které drží přes všechnu experimentálnost zvláštně pohromadě a působí začasté až katarzním dojmem. To skvěle vrcholí v poslední části, kde slyšíme cvrlikání ptáčků, do něhož vše jakoby doznívá a vytrácí se do nirvány. Je v tom lehkost i preciznost, z hudby čiší i přes nejrůznější nervní výkruty či frenetické běhy určitá pohoda. Musíte se ovšem do ní vcítit, rozhodně to není nějaká prvoplánová selanka, ale kompilované dílo vyžadující opravdové maximální soustředění, abyste si ho mohli patřičně vychutnat. Petr Slabý (Kulturní Magazín)

Het meest kenmerkende aan ‘Birds and Humans’ is natuurlijk de bezetting. De combinatie altviool, cello, contrabas en baritonsax is nu niet bepaalde voor de hand liggend. Instrumenten die alle vier het lage register met elkaar gemeen hebben, maar ook de mogelijkheid bieden om met microtonaliteit te werken, iets wat hier ook zeker gebeurt. En boeiend is om te horen hoe in deze de baritonsax zich verhoudt tot de drie strijkers, ze weten elkaar vaak op bijzondere wijze te versterken. We praten ook hier trouwens over improvisatie, vertaald in zeven titelloze stukken, waarbij de musici overwegend kiezen voor de abstractie. Prachtig snarenwerk klinkt er in het derde stuk, allereerst  knarsend en raspend, waarbij er duidelijk wordt gekozen voor onorthodoxe technieken en verderop met prachtige microtonale strijkersklanken, uitlopend in ultieme verstilling. Een zeer gevarieerd klankpalet ook in het vierde stuk, waarin we vrijwel alleen de strijkers horen, elkaar prachtig afwisselend. In het vijfde stuk horen we Rose weer volop, met een klank die perfect past bij die van de strijkers. Bijzonder zijn ook de ingetogen klanken in het zesde stuk, soms balancerend op de grens van de stilte. Tot slot horen we Kneer overtuigend in het laatste stuk, met lange krachtige bewegingen. Nieuwe Noten

Recording in Berlin in 2021, the quartet of English saxophonist Simon Rose, here on baritone sax and German double bassist and Evil Rabbit label leader Meinrad Kneer join with Creative Sources father/son string improvisers Ernesto Rodrigues on viola and Guilherme Rodrigues on cello for seven delicately commanding, chamber-oriented free improvisations. (Squidco)

Nightwalk

CD – Creative Sources Recordings – CS 725, Lisbon 2021

SUBITEMENT ILLUMINÉ

suivre la route aux chaînes brisées

en parfaite euphonie comme auparavant

les souvenirs partagés au regard du rêveur

à toi

cette lueur

à toi

fille en fleur

Ernesto Rodrigues

1. Nightwalk - 56'04''

Ernesto Rodrigues - Viola

João Silva - Trumpet

André Hencleeday - Piano

Recorded October 2021, Lisbon
Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/nightwalk

Reviews

A reductionist set of spartan improvisation performed live at Casa da Cultura, in Setubal, Portugal in 2021 from the trio of Ernesto Rodrigues on viola, João Silva on trumpet and Andre Hencleeday on piano, applying extended techniques on their instruments in a dark night, quiet but intently close listening conversation from three authoritative voices. (Squidco)

Palimpsest

CD – Creative Sources Recordings – CS 724, Lisbon 2021

1. Palimpsest - 26'37''

Mia Dyberg - Alto Saxophone

Ernesto Rodrigues - Viola

Guilherme Rodrigues - Cello

Johan Moir - Double Bass

José Oliveira - Percussion

Recorded November 2018, Lisbon

Cover painting by José Oliveira
Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/palimpsest

Reviews

Przegląd zaczynamy od nagrania najstarszego, zarejestrowanego w zamierzchłym roku 2018, na dwunastej edycji lizbońskiego festiwalu CreativeFest, w świetnie nam znanym miejscu O'Culto da Ajuda. Na scenie kwintet w składzie: Mia Dyberg – saksofon altowy, Ernesto Rodrigues – altówka, Guilherme Rodrigues – wiolonczela, Johan Moir – kontrabas oraz José Oliveira – perkusjonalia. Jedna, dramatycznie krótka improwizacja – niespełna 27 minut.

Idea swobodnych improwizacji Rodriguesów opiera się na dwóch fundamentach. Narracja tworzona jest głównie z drobnych, niekiedy urywanych fraz, wszyscy zaś uczestnicy spektaklu wyjątkowo uważnie się słuchają, zgodnie z najlepszymi wzorcami deep listening. Początek koncertu oczywiście spełnia te wszelkie normy, jakkolwiek od samego startu improwizacja zdaje się być prowadzona z dużą werwą, pojawia się w niej naprawdę dużo dźwięków, a kolektywna praca saksofonu, kontrabasu i perkusjonalii nie pozwala improwizacji zbyt często uciekać w kameralne suspensy. Dynamika ekspozycji wiedziona jest wprost z bardzo aktywnych perkusjonalii. W podmuchach dęciaka niekiedy czuć woń zmysłowego free jazzu. Także wiele dobrego dzieje się na strunach kontrabasu, równie często wykorzysującego technikę pizzicato, jak i arco. Artyści sumienie odrabiają lekcję z mechaniki tarcia i szorowania, chętnie też uciekają w mroczne klimaty pogrobowych westchnień i melancholii. Ten ostatni przypadek trafia im się już po upływie 6 minuty - piękna bojaźń, równie zmysłowe drżenie, nerwowo tłumiona kompulsywność chwili.

Narracja wije się soczystą strugą dźwięków bez specjalnych zakrętów. Mamy fazę wyjątkowo urokliwego free chamber wiolonczeli i altówki, którym za tło robi szum post-jazzowego instrumentarium. Tuż potem bardziej energiczne podrygi prowadzą muzyków na efektowną równię pochyłą – oto swobodna kameralistyka, która zdaje się nie mieć jakikolwiek ograniczeń gatunkowych. Tuż przed upływem 20 minuty narracja formuje się w efektowny dron, który opada w tumulcie polerowanych strun. Kolejny kwiatek do kożuszka, to zaśpiewy saksofonu i kilka bardziej kołyszących fraz wiolonczeli. Ciągle dużo dzieje się w obszarze perkusjonalii. Samo zakończenie koncertu śmiało uznać możemy za drobną eskalację ekspresji. Andrzej Nowak (Trybuna Muzyki Spontanicznej)

Two strings, sax, bass and percussion from the free improvising chamber jazz quintet of Mia Dyberg on alto saxophone, Ernesto Rodrigues on viola, Guilherme Rodrigues on cello, Johan Moir on double bass and Jose Oliveira on percussion, in an interactive and dynamic live performance recorded in 2018 during the CreativeFest XII at O'Culto da Ajuda, in Lisbon, Portugal. (Squidco)