Digital Edition 2025

1. I - 13'10''

2. II - 16'29''

3. III - 25'35''

Ernesto Rodrigues - Violin

Guilherme Rodrigues - Cello

Mia Dyberg - Alto Saxophone

Vojta Drnek - Accordion

Kai Fagaschinski - Clarinet

Matthias Müller - Trombone

Klaus Kürvers - Double Bass

Richard Scott - Modular Synthesizer

Sofia Borges - Percussion

Recorded October 2024, Berlin

Photography Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/fabrica-de-lanificios

Reviews

The Berlin-based, pan-European Red List Ensemble is an experimental, free-improvising, and non-hierarchical collective, founded by Portuguese cellist Guilherme Rodrigues. The nine-musician ensemble's textural, electroacoustic approach focuses on music created through patient, methodical timbral research and spontaneous improvisation, blending acoustic and electronic voices through experimental and extended techniques.

Fabrica de Lanificios (Wool Factory in Portuguese) is the ensemble’s sophomore album, following Scope (Creative Sources, 2020). The ensemble features Guilherme Rodrigues, his father, Portuguese violinist Ernesto Rodrigues (who heads the Creative Sources label), and percussionist Sofia Borges, Czech accordionist Vojta Drnek, Danish alto sax player Mia Dyberg (who also took the cover photo), German clarinettist Kai Fagaschinski, trombonist Matthias Müller, and double bass player Klaus Kürvers, and British modular synth player Richard Scott. The album was recorded live at Petersburg Art Space (PAS) in Berlin in October 2024. 

The album offers three extended, untitled collective improvisations that highlight the organic, collective development of the music. The first piece evolves slowly out of sound-oriented timbral searches, patiently creating a rich musical universe of sparse and minimalist gestures that blend abstract and reductionist sound art with ideas drawn from contemporary music, free jazz, and free improvisation. The second piece builds on the dynamics forged in the previous piece, focusing on adventurous and bold sound collisions, with Scott’s modular synth sound acting as an agent provocateur throughout the complex, layered interplay. The last and longest piece adds more power and volume, encapsulating the ensemble’s intense dynamics into a cohesive, dramatic conclusion. It features a brief free jazz vein from Dyberg and Müller, subversive, reductionist undercurrents from Scott and Borges, Drnek’s twisted, folky melodies, and concludes with a surprisingly emotional, lyrical coda. Eyal Hareuveni (Percorsi Musicali)

Z berlińską formacją Red List Ensemble zetknęliśmy się na przełomie dekady, gdy ukazał się jej pierwszy album z bardzo czerwoną okładką. Za tym kolektywnie improwizującym większym składem kryje się, w aspekcie sprawczym, portugalski wiolonczelista Guilherme Rodrigues, od lat rezydujący w stolic Niemiec.

Do kolejnej inkarnacji RLE doszło … w Polsce, gdy rzeczony Portugalczyk był gościem-rezydentem piątej edycji Spontaneous Music Festival. Na scenie Dragona zebrano międzynarodową grupę muzyków, która po krótkiej instrukcji Guilherme (mamy się wszyscy bardzo uważnie słuchać) swobodnie improwizowała, a dokumentację fonograficzną tego zdarzenia można odnaleźć na jednej z płyt cyklu Spontaneous Live Series. Dodajmy, iż ostatecznie podmiot wykonawczy został w tym wypadku określony mianem Spontaneous Orchestra.

Na powrót pod nazwą Red List Ensemble formacja zaznaczyła swoją obecność na mapie improwizowanej Europy na początku minionego grudnia. Nagranie koncertowe zarejestrowano w Berlinie jesienią roku poprzedniego. Oczywiście i tym razem zestaw personalny jest inny, jakkolwiek, skoro koncert miał miejsce w mieście rodzinnym grupy, część muzyków doskonale pamięta i była elementem wykonawczym pierwszej płyty formacji.

Rejestracja koncertu zawiera trzy wielominutowe opowieści, z których każda kolejna jest dłuższa od poprzedniej, a wszystkie razem trwają niepełną godzinę zegarową. Na scenie dostrzegamy dziewięcioro muzyków wyposażonych w trzy instrumenty dęte, trzy strunowe, akordeon, syntezator modularny i perkusjonalia.

Otwarcie spektaklu jest dość typowe dla dużych składów, które pracują bez notyfikacji, tudzież wsparcia kierowniczego – strzępy dźwięków, elektroakustyczny szmer, filigranowe zgrzytanie strun, prychanie i nerwowe oddechy dętych. Wszystko to tworzy strugę fonii, która z oczywistych względów dość szybko nabiera masy własnej. W tym wypadku RLE potrzebuje około siedmiu-ośmiu minut, by stanąć na baczność i dąć w róg, ile fabryka dała. Ekspresja eskaluje, ale śmiało można skonstatować, iż wszystko znajduje się pod pełną kontrolą artystów. Dowodem zgrabnie uformowana koda, ugaszona niemal do pojedynczego dźwięku.

Druga opowieść na etapie początkowym wydaje się definitywnie kameralna, szyta długimi poścignięciami pędzla. Na czoło forsują się strunowce i akordeon. Muzyka faluje, efektownie podszczypywana przez instrumenty dęte i perkusjonalia. Te ostatnie chętnie przejmują na siebie obowiązek klejenia opowieści w bardziej linearny ciąg zdarzeń. Improwizacja ma tu kilka intrygujących momentów zwrotnych. Wspaniale łapie oniryczną ciszę, z której wyłania się mocą kreatywności każdego z artystów, a w okolicach dziesiątej minuty wspina na spore wzniesienie. Finał drugiej części jest bardzo reaktywny, skoczny, niemal radosny.

Ostatni akt spektaklu trwa prawie dwa kwadranse i efektownie konsumuje zdobycze artystyczne poprzednich części. Początek to plejada short-cuts wchodząca w permanentne interakcje. Muzycy nakręcają się wzajemnie, jak sprężyny wielkiego zegara. Stabilna intensywność zostaje osiągnięta już po kilku minutach. W dalszej części tej bogatej w wydarzenia odsłony koncertu natrafiamy na fazę ambientowego mroku, drobne ekscesy strunowo-talerzowe, niemal free jazzową eskalację, passus melodyjnego frazowania puzonu na tle rozdygotanego backgroundu, odrobinę narracyjnej flauty zawieszonej na akordeonowym dronie, wreszcie etap elektroakustycznych pulsacji. Po siedemnastej minucie flow zdaje się w końcu formować w coś bardziej linearnego i mającego wspólny dla wszystkich kierunek podróży. Znów warto podkreślić kreatywność i żywotność perkusjonalii. Samo zakończenie inauguruje seria powtórzeń, potem słyszymy dużo melodii, szczególnie klarnetu, która nastraja muzyków do bardzo łagodnego zakończenia koncertu. Andrzej Nowak (Trybuna Muzyki Spontanicznej)

Points of Dichotomy

 CD - Creative Sources Recordings - CS879, Lisbon 2025

1. Tension - 17'01''

2. Convergence - 14'33''

Ernesto Rodrigues - Viola, Crackle Box

Guilherme Rodrigues - Cello

Jung-Jae Kim - Tenor Saxophone

Andreas Willers - Acoustic Guitar, Voice

Recorded October 2025, Berlin

Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/points-of-dichotomy

Reviews

Crossing the Floor

CD - Creative Sources Recordings – CS876, Lisbon 2025

1. Visions - 15'36''
2. Solitude - 08'36''

3. Landscape - 09'13''

4. Triptych - 10'05''

5. Blood - 11'48''

Ernesto Rodrigues - Viola 

Jung-Jae Kim - Tenor Saxophone

Guilherme Rodrigues - Cello

Eric Bauer - Electronics

Stephen Flinn - Percussion

Recorded October 2025, Berlin

Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/crossing-the-floor

Reviews

Following a return here already last month, Ernesto Rodrigues returns again (with Guilherme Rodrigues too) to reprise the quintet from 5 in the Afternoon (recorded in Berlin in March 2024), now with Crossing the Floor (recorded this past October, the day after Münster). The earlier double album was noted here in August in a review of trio album Quark (with Jung-Jae Kim & Stephen Flinn, also from this quintet), more as a seeming preliminary investigation, quiet & everyday sounds, not necessarily coming readily to attention. Post-Cage tapestries can actually require considerable thought & preparation, and so the reprise (more than a year later) does come off more transformatively, while still feeling relatively sparse — i.e. rarely with more than one performer foregrounded, yet somehow not seeming soloistic, largely due to the figural sense of non-development, but also a sort of tautness in moving on, including via held sounds & some wobbly highs.... (This sort of dynamic can recall La rambarde... from earlier this year, i.e. there with more sense of electronics, also wavering held tones....) A sense of spectrality is thus emphasized — including by the ghostly lighting of the cover image (naturalistic cover images being a recent feature for Rodrigues, e.g. both Cimetière des Bateaux & Points of Dichotomy presenting high-def, sunlit photos...). Senses of continuity through each track on Crossing the Floor also suggest some element of dance to me (via the title, but also in relation to Cage...), a kind of quiet shadow dance across an open space.... Of course, these sorts of post-Cage images & confrontations with silence have been a feature of Rodrigues' output for many years, e.g. surveyed here briefly (this past April) with Genius Loci, there retaining a piano-keyboard orientation (as so often with Cage too...), so less of the ephemerality of e.g. La rambarde... or indeed of Crossing the Floor.... This quintet (seemingly arising from the quintet from the enigmatic Letters to Milena from 2022, without Kim but introducing to this space Eric Bauer, whose contributions on electronics can still be difficult to individuate...) also suggests other crossings & relations — i.e. per the dense relational possibilities of a quintet in general, pace discussions here of Two & Shadowplay also just last month... — as e.g. the Rodrigueses recorded Points of Dichotomy the next day (also in Berlin) with Kim & Andreas Willers (the guitarist having released Müller / Willers on Trouble in the East Records earlier this year, both albums featuring smoother textures, very different from rock guitar...), after having already recorded their second album as a duo (Pico, a second track using a field recording from the island...) a few days earlier. Although Crossing the Floor can then suggest senses of the outdoors (including windswept landscape...), and suggests very broad themes via track titles..., there's again something of an "everyday" & so domestic (mostly indoors...) orientation, indeed a sort of haunting (i.e. feelings of presence... versus e.g. the quite impersonal Distilling Silence from 2022...). There's sometimes a sort of desolation, absent e.g. zoomimesis (or at times any sense of humanity), almost into a sterile sense of space... but somehow still suggesting presence(s), maybe memories. Maybe it's an afterlife. It's then the waves of sound, the mysterious assemblages (presumably at least in part via electronics...), the senses of rising & falling, that end up prompting a tangible impression of sculpting time. This "ghost dance" will then also fade into the background of many noisier environments.... Todd McComb's Jazz Thoughts

Cimetière des Bateaux

CD - Creative Sources Recordings - CS878, Lisbon 2025

1. I - 37'33''

Ernesto Rodrigues - Viola, Crackle Box, Objects

Inês Ferreira - Violin, Whistle

Carlos Santos - Modular Synthesizer

Monsieur Trinité - Percussion

Recorded November 2025, Lisbon

Cover design Carlos Santos

https://ernestorodrigues.bandcamp.com/album/cimeti-re-des-bateaux

Reviews